Opgeruimd - digitale foto's

In december 2004 kochten we onze eerste digitale fototoestel. Daarvoor had ik wel een eigen fototoestel gehad (een analoge zoals we het nu zouden noemen), maar die deed het al een paar jaar niet meer. Die paar jaar herinner ik me vooral in mijn hoofd, en van foto's die familie en vrienden maakten. Vandaar dat we geen foto's van onze huwelijksreis hebben bijvoorbeeld, bij gebrek aan familie en vrienden in de buurt... Geeft niks trouwens, ik weet ook zonder foto's nog precies hoe bijzonder het was samen, hoe we uitwaaiden op het strand en hoe gezellig ons piepkleine huisje was.

Maar toen er een kindje op komst was, moesten we toch maar eens een fototoestel gaan kopen. Het werd een digitale. Superhandig, je hoeft geen rolletjes te kopen en je kan ze gewoon op je computer zetten. Dat lijkt heel lang goed te gaan en ze staan verder nergens ruimte in te nemen. Maar inmiddels denk ik 'tsjonge, wat hebben we een boel foto's verzameld en wat staan ze in enorm veel mapjes'.

De foto's staan in mapjes per datum dat we ze op de computer hebben gezet. Van elk mapje kijk ik of er nog foto's zijn die weg kunnen vanwege onscherp, niet echt mooi, ronduit mislukt of wel leuk maar ook nog drie of zeven bijna dezelfde net een beetje leukere. Dan knip en plak ik ze in een mapje per jaar. En tot slot verwijder ik het lege mapje waar de foto's vandaan kwamen.

Eh... dat klinkt best simpel, maar heel snel gaat het dus niet. Want o, wat leuk al die foto's. Oudste zoon werd geboren in maart 2005 en als je dan ziet hoe hij veranderde van pasgeboren tot bijna een jaar... die kleine voetjes, hoe hij lachte, duimde en rondkroop. Hoe hij nooit onder de deken bleef liggen, hoe hij altijd en overal op zijn buik draaide. Ik ben klaar met 2005, nog maar een jaar of tien foto's uitzoeken te gaan...

 

Zomer

Bramenjam

Lange tijd heb ik bij jam maken toch een beetje het beeld gehad van mevrouw Helderder uit Pluk van de Petteflet die in haar smetteloos witte keuken in een enorme pan stond te roeren en vierenvijftig potten bramenjam maakte. Naar mijn idee had je voor jam maken veel tijd, een hele grote pan, veel jampotjes en vooral heel veel fruit nodig.

Een hele openbaring vond ik het dat je ook best een klein beetje jam kan maken. En dan het liefst met fruit dat niet helemaal goed meer is. Fruit dat te zacht is geworden om nog lekker los op te eten, of een beetje raar melig smaakt, of overrijp fruit waar je al wat plekjes af moet snijden, daar kan je juist heerlijk zoete jam van maken. Ook als je fruit hebt opengesneden dat nog te hard of te zuur blijkt te zijn, kan je een poging wagen om er jam van te maken (wel iets langer laten koken om het zacht te laten worden). Als je jam maakt van fruit dat je anders had weggegooid sla je twee vliegen in één klap: minder voedselverspilling en ook nog eens bijna gratis jam.

Het goede nieuws is dat een klein beetje jam maken helemaal niet veel werk is. Je hebt alleen fruit nodig, geleisuiker en een schoon jampotje.
Je weegt het kleingesneden fruit en de suiker. Als je gewone geleisuiker gebruikt neem je evenveel fruit als suiker. Heel veel suiker vind ik dat, ik gebruik liever geleisuiker voor halfzoete jam (geleisuiker speciaal). Een pakje van 500 gram suiker is genoeg voor 1250 gram fruit. Als je het gewicht van het fruit door 2,5 deelt weet je hoeveel suiker je nodig hebt.

Je doet het fruit en de suiker bij elkaar in een pannetje en roert op laag vuur met een houten lepel. Met de lepel plet je het fruit ondertussen een beetje als dat nodig is. Als het even gekookt heeft is je jam alweer klaar.

Als je de jam langer wilt bewaren moet je de potjes eerst koken in een pan met water. Je giet de hete jam erin, doet de deksels goed dicht en zet ze even op z'n kop.

Na de bramentaart van eergisteren hadden we nog steeds een boel rijpe bramen over. We plukten ze er allemaal af, we aten er lekker van en de minst mooie die al een beetje te rijp waren en die plekjes hadden bleven over. Met ongeveer 300 gram bramen maakten we precies een potje bramenjam. In dit geval bespaarde ik me de moeite van het uitkoken van het potje. Die gaat namelijk meteen de koelkast in om opgegeten te worden, voordat hij de voorraadkast te zien heeft gekregen...

Mocht je nou maar zo weinig fruit hebben dat het niet de moeite is om het in een potje te stoppen dan is dat een mooie aanleiding om een lekker toetje te maken. Je kookt de jam en verdeelt dat over toetjesschaaltjes samen met kwark, yoghurt of ijs. Eet smakelijk!

Knop

Begin mei zag ik de eerste knoppen in de braamstruik in de tuin. Er zaten er best veel aan de lange takken die ik vergeten was te snoeien.

Zo leuk om de eerste kleur te zien die tevoorschijn komt uit een opengaande knop.

De verkreukelde blaadjes die langzaam openvouwen.

Het onopvallende bloemetje dat maar even bloeit.

De blaadjes die er alweer afvallen.
 

De bloemen die zijn uitgebloeid en omgetoverd in groene bramen...
 

... van groene bramen in rode in paarse...

... en van paarse in zwarte bramen.

 

 

De vogels eten er af en toe een paar, maar de meeste hebben we zelf opgegeten. Vandaag waren er zoveel bramen tegelijk rijp dat we ze niet op kregen. Genoeg voor een heerlijke fris-zoete bramentaart (naar een recept voor frambozentaart van Karin Luiten). Jummie!

Trakteren (2)

Jongste zoon was vorige maand jarig.
Het precieze tijdstip was voor hem wat onduidelijk. Met enige regelmaat riep hij "ik ben al 3 jaar" terwijl wij nog van niks wisten.
Hij wist al dat hij op zijn verjaardag de kaarsjes zou mogen uitblazen en dat hij een kadootje zou krijgen.

En ook dat hij op de peuterspeelzaal zou gaan trakteren op tractors, want die had hij mij zien maken.
Omdat peuters (die van mij in ieder geval dan) nog erg blij worden van rozijntjes, zit er een rozijnendoosje tussenin. Op de achterkant staat dat hij 3 jaar is geworden - altijd leuk als de traktatie de peuterhandjes nog een beetje heeft overleefd en in zijn/haar tas is terechtgekomen, de papa's en mama's thuis kunnen zien wie er jarig was.

Het kost bijna niks - gekleurd karton, een vel sterrenpapier, Cars stickers en een paar buigrietjes. En een poosje knippen en plakken dan.

Toen oudste zoon eerder dit jaar tien werd stempelden we dat op sterretjes en maakten torentjes met mini-stroopwafels, een marshmallow en een banaantje.

Heel vrolijk word ik er van, van die traktaties.
En heel groot vind ik mijn zoons worden.

Opgeruimd - inpakstress (2)

Het begint buiten al veel meer op leuk kampeerweer te lijken en we gaan nog steeds nog lang niet op vakantie. Sinds ik me deze week voornam om dit jaar eerder te beginnen met inpakken voor de vakantie, ben ik dat ook echt aan het doen.

Ik vond een nieuwe slaapzak bij de Hema in de uitverkoop (zo leuk dat ik bijna jaloers ben dat ik er zelf niet in ga slapen). De slaapzakken werden vanmiddag meteen even uitgetest.

De afgelopen week zocht ik alvast allerlei spullen bij elkaar die langer vantevoren ingepakt kunnen worden. Verder hebben we een lijstje gemaakt waar we alles op schrijven wat we bedenken om mee te nemen, te kopen of te doen.

Dit alles klinkt zo simpel en logisch dat ik me afvraag waarom we dit niet jaren eerder hadden kunnen bedenken. Of misschien bedachten we het wel, maar kwam het er niet van. Of deden we het wel, maar hielp het niet. Ik ben benieuwd hoe we straks gaan vertrekken, maar in ieder geval staat er nu al een tas met spelletjes, een bal, waterspeelgoed en zwembandjes klaar (ik geef daarbij toe dat ik al die mini's één voor één in de trommel heb gezet omdat dat zo leuk stond voor de foto). Ook staat er een tas met handige spullen zoals een waslijn en knijpers, een paar vuilniszakken en boterhamzakjes en een klein flesje afwasmiddel. Naast een slaapzak heb ik een zeiltje gekocht en een lantaarn. En dat alles heel relaxed. Tot nu toe dan.

Opgeruimd - inpakstress

We gaan nog lang niet op vakantie, de kinderen moeten nog drie weken naar school en met de temperatuur en de hoeveelheid regen die afgelopen week is gevallen vraag ik me af waarom we ook alweer gaan kamperen.

Maar voordat je het weet gaan we toch echt en begint de inpakstress. Ik ben wel goed in alles bedenken wat we mee moeten nemen en wat er nog moet gebeuren, maar in de planning gaat het meestal een beetje mis. Er moet altijd op het laatste moment nog veel te veel gebeuren, zoals zaklampen en bijpassende batterijen zoeken, een doosje pleisters voor in de toilettas, en een schaar om de pleisters mee knippen, en een zeiltje dat nog gekocht moet worden (vorig jaar ging ik die in de laatste week voor vertrek nog even kopen, 30 graden en drie kinderen die al vakantie hadden op sleeptouw, om er aangekomen bij de winkel achter te komen dat de kampeerafdeling daar was opgeheven), kijken of er genoeg haringen zijn, nog een laatste was doen, de plantjes nog even water geven, de stofzuiger nog even door het huis, en dan met diezelfde drie kinderen die aan het rond stuiteren zijn omdat we bijna op vakantie gaan. Echt, het lukt allemaal uiteindelijk wel, en we vergeten zelfs niks belangrijks. Maar ik vind het niet meer leuk. En ik ga proberen om nu al te beginnen met ervoor te zorgen dat we dit jaar iets relaxter richting de camping vertrekken.

Het helpt dat tijdens het opruimen van de zolder alle kampeerspullen al wel door mijn handen zijn gegaan en ze allemaal netjes bij elkaar staan. Al langer geleden had ik bedacht dat we een luchtbed nodig hadden voor jongste zoon die niet meer in het campingbedje hoeft, en dan meteen nog een luchtbed ter vervanging van degene die vorig jaar lek was gegaan. Toen ik een paar weken geleden een leuke aanbieding zag voor zelfopblaasbare matjes dacht ik dat het wijs zou kunnen zijn om niet te wachten tot het andere (oude) luchtbed ook lek zou gaan, dus kocht ik er meteen drie. Dat scheelt alvast een zoektocht in de stad in de laatste week voor vertrek.

Vandaag heb ik het kampeerservies en bestek bij elkaar gezocht, afgewassen en geteld. Er ontbreken nog wat dingen (en waar o waar zijn al die messen gebleven?) Dus als ik nou komend weekend alvast naar de winkel ga voor een extra bord en bestek, een campingstoel en een zeiltje. Kijk, dan begint het al wat te worden...