donderdag 26 september 2019

Mooie zomer - mooie lucht

Het was dat ik mijn zonnebril op had, en dat ik niet zwom maar aan de rand van het zwembad zat. En dat dat kon doordat we voor het eerst in veertien jaar geen kinderen zonder zwemdiploma hebben en daardoor ook jongste zoon best even zelf in het water kan zijn. Met mij aan de rand, met een zonnebril op zodat het wat fijner kijkt. In de lucht vanuit mijn ooghoek zag ik iets moois. Tegen de zon in, dus met mijn telefoon voor mijn ogen tegen de ondanks zonnebril felle zon maakte ik een paar foto's. Wat een prachtige regenboogkleuren rond de zon. Volgens mijn zoektochtje naar de naam van deze halo noem je dit iriserende wolken. Ik vermoed dat we deze soort meestal over het hoofd zien doordat we er nou eenmaal niet op gemaakt zijn om recht in de zon te kijken 😉



Vorige maand zag ik nog een keer zoiets moois. We waren aan het badmintonnen op het grote grasveld bij ons in de buurt. Wat weer kwam door het zoveelste jaar dat ik op vakantie dacht dat badmintonnen op de camping zo leuk is, en waarom zouden we het thuis eigenlijk niet af en toe vaker doen, en dat we dat dit jaar eenmaal thuis ook daadwerkelijk gingen doen. Er waren wat sluierachtige wolken met daarin een halo. Ook dit leken iriserende wolken, hoewel toen de wolken verschoven het een boog leek, waardoor je het een circumzenitale boog zou noemen, maar ik ben er niet helemaal uitgekomen wat precies het verschil is. Wel weet ik inmiddels dat als je dit soort wolken ziet het de moeite waard is om even naar boven te kijken of er misschien een halo te zien is.



In juni las ik op de site van buienradar dat je lichtende nachtwolken zou kunnen zien. Ik had er nog nooit van gehoord, maar rond middernacht keek ik uit het zolderraam en inderdaad, wat een bijzondere lucht. De foto is niet erg goed gelukt (als je er mooie foto's van wil zien google dan eens op lichtende nachtwolken), maar het was een beetje alsof de zonsondergang nog steeds bezig was, met blauw in plaats van rood. Het zijn hele hoge wolken die ontstaan door ijskristalletjes op stofdeeltjes (meestal afkomstig van meteroïden, uit de ruimte dus) die in de kortste nachten worden verlicht door de zon die al onder is maar nog wel van onderaf de wolken verlicht.



maandag 16 september 2019

Mooie zomer - hei

In het kader van nog wat blogjes schrijven over de zomer begin ik bij de hei. Als ik een rijtje zou moeten maken van wat ik het mooist vind in de zomer zou de bloeiende hei toch zeker wel de top tien halen. Al die stugge struikjes die door het jaar heen niet erg opvallend zijn krijgen een massa piepkleine bloemetjes die samen een paarse bloemenzee vormen waar ik niet snel op uitgekeken raak. En ik woon er ook nog eens in de buurt. Zei ik al dat ik het heel mooi vond?

Vorig jaar was het zo lang zo droog en warm dat de hei amper ging bloeien en zelfs hele struiken verdroogden. Nu is dat nog goed te zien aan kale plekken met grijze heidestruiken waar niks meer aan groeit. Gelukkig, niet alleen voor de hei trouwens, regende het deze zomer meer. Dubbel mooi vond ik het daarom dit jaar dat de hei prachtig paars bloeide.






Op haar allermooist, de hei bij zonsondergang:




maandag 9 september 2019

Bijna herfst

De herfst hangt in de lucht. Best fijn, maar tegelijk geeft dat elk jaar weer een beetje heimwee naar de weken dat het volop zomer is, de hele dag op slippers en de zon die maar blijft schijnen. Vanochtend op de fiets naar school ademden we wolkjes, zo fris was het. Maar vanmiddag was het gewoon nog zomer, lekker buiten zonder jas. Met mijn leuke man liep ik in het bos, waar een boel paddenstoelen de herfst alvast stonden aan te kondigen.





Ik vind het elk jaar prachtig, de herfst, maar ik geloof dat ik toch eerst mijn vakantiefoto's maar eens uit ga zoeken en nog een paar zomerblogjes ga schrijven. Voordat we handschoenen aan moeten op de fiets en de verwarming weer aan gaat 😉