Grazen, en hoe een peer te eten

Vierjarige zoon merkt op dat er boodschappen gedaan zijn en de fruitvoorraad is aangevuld.

Hij pakt een peer en eet hem op. Allesbehalve het stokje. 

Pakt een schaar en knipt het doosje kiwi's open. Pakt een bord en een mes en snijdt een kiwi doormidden. Ik schil de kiwi en hij eet hem op.

Hij loopt een rondje door de kamer, trekt de koelkast open en zegt "Huh? ben je vergeten druiven te kopen?".
"Mag ik een koekje?".
"Ik wil een banaan".

Bijna lente (haiku)

bijna lente - de

eerste bloem is denk ik toch

de allermooiste

Een zoon baren op internationale vrouwendag

Vandaag stond er bovenaan mijn Facebookpagina:
'Ter ere van internationale vrouwendag - We vieren vandaag de geweldige bijdragen van vrouwen aan onze wereld en onze toekomst. "Wacht niet tot iemand anders opstaat om je een stem te geven. Jij bent degene die de wereld kan veranderen." - Malala Yousafzai'

Het is vandaag twaalf jaar geleden dat ik me ervan bewust werd dat het op 8 maart internationale vrouwendag is. Dat kwam zo.

Op die dag werd onze zoon geboren. Een lieve tante stuurde een mailtje om ons te feliciteren en schreef "Klasse hoor, een zoon baren op internationale vrouwendag!".

Sinds die tijd zie ik regelmatig op zijn verjaardag in de krant of op internet artikelen in het teken van internationale vrouwendag. Een dag waarop wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor vrouwenrechten.

Vandaag vierden we een feestje met onze jarige zoon. Wat ben ik trots op hem! Twaalf jaren is hij bij ons en zijn we blij met hem.

En vandaag denk ik ook even aan onze tante die kort na de eerste verjaardag van onze zoon overleed.
En sta ik er ook even bij stil dat ik dankbaar ben om in een tijd en land te leven waarin het vanzelfsprekend is dat ik deze maand ook naar de stembus mag, en dat niet alleen mijn zoons, maar ook mijn dochter naar school gaat en haar eigen keuzes mag maken.

Lente en sneeuw

We wandelden eind januari over de Posbank. Een natuurgebied op de Veluwe met bos en hei, met op het hoogste punt (echt waar) een bank die de Posbank heet, vernoemd naar meneer Pos.

In de stad was de meeste sneeuw wel verdwenen, maar tot onze verbazing was het hier nog prachtig wit. En ook nogal modderig en glibberig.

Toen ik de foto's op de computer zette kwam ik er nog een paar tegen van mei vorig jaar, gemaakt op dezelfde plekken. Wat mooi!

Lopen naar huis

We liepen vandaag naar huis.

De basisschool is anderhalve kilometer bij ons vandaan, en we gaan altijd met de fiets. Maar sinds kort wil jongste zoon graag rennen naar huis. Rennen betekent wat hem betreft: rennen zolang hij dat volhoudt terwijl ik naast hem fiets, en daarna verder samen lopen.

Tussen de middag hebben we geen tijd om te lopen, dan moeten we een uur later al weer terug naar school. Maar vandaag was er 's middags een studiemiddag voor de meesters en juffen waardoor de kinderen om twaalf uur vrij waren. Een soort woensdagmiddag, maar dan op dinsdag. Dochter ging met een vriendinnetje mee, oudste zoon kwam later en daarom hadden jongste zoon en ik alle tijd om te lopen. Hij rende de straat uit en daarna liepen we samen verder.

De vraag 'wat heb je vandaag op school gedaan?' levert meestal niet veel informatie op en daarom stel ik hem niet vaak. Maar tijdens het lopen komen de verhalen vanzelf en wist ik voordat we thuis waren al een heleboel over wat hij vanochtend gedaan had. Zoals een papegaai knippen en plakken.

Ik wist uit de nieuwsbrief dat ze het in groep 1 over gevoelens hadden, en dat ze de Engelse woorden happy, sad en angry hadden geleerd.
Vandaag hadden ze het daar blijkbaar weer over gehad, want hij zei 'Dat zijn twee emoties, boos en verdrietig'.

Ik vroeg hem 'Ben jij nu boos?' - Nee
Ben je verdrietig? - Nee
Blij? - Nee
Bang? - Nee
Verbaasd? - Nee
Wat ben je dan? - Gewoon moe.

Even later kwamen we langs een tuin die vol lag met grint (in zijn ogen: een heleboel mooie stenen).

'Ik mag niet een steen pakken toch?
Want dan wordt iemand boos.
En dan word ik verdrietig, en dan zeg ik sorry.'

En toen dacht ik dat hij het vandaag op school best goed begrepen had.

Mooie vijf december

Van Sinterklaas vroeger op de basisschool kan ik me niks herinneren over koude voeten. Maar als ik iets heb geleerd van bijna acht jaar sinterklaasvieringen op de basisschool van mijn kinderen, is het wel dit: doe warme sokken aan. Want brr wat krijg je een koude voeten van wachten tot de Sint eindelijk aankomt in het creatief bedachte vervoersmiddel van dat jaar.

Vanochtend had ik me dik ingepakt, maar viel het best mee. Niet dat het niet koud was, maar het paard en wagen moesten vermoedelijk nog door naar een andere school, zo snel waren ze er dit jaar.

Terwijl de kinderen op school genoten van de sinterklaasdrukte, genoten mijn leuke man en ik van een uurtje in het stille, wondermooie bos. Waar de warme sokken nog steeds goed van pas kwamen. Met bevroren blaadjes, paddenstoelen en de zon die scheen.

10.000 sperziebonen

Ik haalde de puntjes van de sperziebonen, 4-jarige zoon deed ze in de pan. Hij telde ze allemaal. Ging hij voorheen als hij bij 19 was ongestoord weer verder bij 11 en dan na 19 weer bij 11, nu kwam hij heel ver.


"1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,

10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19,

30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39,

100, 1en100, 2en100, 3en100, 4en100, 5en100, 6en100, 7en100, 8en100, 9en100,

1000, 1en1000, 2en1000, 3en1000, 4en1000, 5en1000, 6en1000, 7en1000, 8en1000, 9en1000,

eh... weet ik niet."

Niet alleen had ik hem niet eerder zo ver horen tellen, ook wist hij van 50 sperziebonen er bijna 10.000 te maken. Super knap!