Herfstvakantie

Het is herfstvakantie en we hebben vandaag niks in het bijzonder te doen, zoon, dochter, zoon en ik. Fijn is dat, maar tegen 11 uur begint jongste zoon op de bank te springen en met dingen te gooien en denk ik dat het tijd is om lekker naar buiten te gaan. De kinderboerderij lijkt mij een goed idee. Hem ook, voor de rest is het enthousiasme wat minder groot. Het blijft raar hoe we in een schoolweek meestal best snel klaar zijn en gewoon op tijd school komen en hoe het in de vakantie zomaar een uur kan duren voor we met z'n allen de deur uit zijn. Maar goed, de een wil liever naar de stad, ik zeg dat ik met hem ook altijd naar de kinderboerderij ging toen hij drie was en dat vindt hij ook wel weer een redelijk argument. De ander wil wel naar de kinderboerderij maar dan naar die andere. We vinden een compromis. Naar de kinderboerderij die dichtbij de stad zit zodat we daarna nog even naar de stad kunnen en dan gaan we ook naar de speelgoedwinkel.

We komen aan bij de kinderboerderij. Kijken bij de konijnen is leuk, ze lijken op onze eigen Bruintje maar dan veel groter, andere zijn zwart en ze zien er heel lief uit. We lopen verder maar daar gaat het mis. Er lopen kippen. Los. Dit blijkt ineens de grootste angst van de peuter waarvan ik dacht dat hij lekker even kon rennen en spelen. Hij wil alleen nog maar opgetild worden. We gaan op het bankje zitten, hij klampt zich aan me vast en wil geen stap meer verzetten. Hij wil ook niet op de fiets waar je rondjes mee kan fietsen en al helemaal niet naar de koeien of de paarden.

Weet je wat, we gaan naar de speeltuin buiten het hek, daar zijn geen dieren. Hij gaat een paar keer van de hoge glijbaan, maar dan komt er allemaal lawaai van verderop. Ze zijn aan het snoeien/ grasmaaien/ maakt niet uit, het maakt lawaai. Jongste zoon klampt zich weer aan me vast. Zijn broer en zus vermaken zich trouwens uitstekend.

We houden het voor gezien, we gaan naar de stad. Bij de Hema een paar laarzen ruilen en croissantjes kopen. Bij de speelgoedwinkel kijken (de peuter zit overal aan, ze willen van alles maar we kopen niks, dat idee). Ik vond het bij de kinderboerderij leuker, maar hier is de peuter duidelijk weer meer op zijn gemak. We gaan weer naar de fiets. Ik vraag of hij niet meer bang is. Verbaasd kijkt hij om zich heen, natuurlijk niet - "Hier zijn toch geen kippen?".

Heen en weer

Het was een heen-en-weer-fiets-dag vandaag. Ik verplaats me meestal per fiets en leg daarbij best wat kilometers af. Niet dat ik die altijd tel, maar vandaag deed ik dat wel, vanwege dit blogje.

Vanochtend bracht ik zoon en dochter naar school (1,6 km) en fietste via de peuterspeelzaal van jongste zoon (1,4 km) weer naar huis (1,1 km).

Het was mijn vrije ochtend en om kwart voor 11 ging ik nog snel even naar de stad en de markt (3,5 km). Om half 12 fietste ik terug naar school (3 km) en weer via de peuterspeelzaal (1,4 km) naar huis (1,1 km).

Om 1 uur moesten zoon en dochter weer op school zijn (1,6 + 1,6 km) en om kwart over drie weer worden opgehaald (nog een keer 1,6 + 1,6 km).

Meestal heb ik het op dagen zoals deze wel zo'n beetje gehad aan het einde van de middag, maar vandaag lukte het ook nog om naar de sportschool te gaan (2,1 km). Daar sloeg ik de hometrainer over en al lopend, handfietsend, crosstrainend en roeiend 'verplaatste' ik me ook nog een kilometer of zeven. En fietste ik weer naar huis (2,1 km).

Kom ik toch alles bij elkaar opgeteld uit op dertig kilometer. Dit alles binnen een straal van 3,5 kilometer.

Niet dat ik het erg vind, al dat gefiets. Meestal word ik er blij van (vooral als het lekker weer is, wat het gelukkig best vaak is). Alleen soms, soms bekruipt me het gevoel dat ik in kringetjes heen en weer blijf gaan zonder echt ergens uit te komen. Maar hee, ik blijf er wel fit bij.

Toen en nu

Ze waren samen tv aan het kijken. Terwijl ik daar een foto van maakte zag ik het nog zo voor me, jaren geleden, hoe ze ook zo tv keken en ik daar een foto van maakte.

Sommige dingen veranderen, andere niet.

Die benen, wow, wat zijn die een eind gegroeid in vijf-en-een-half jaar tijd.

Zelfde bank, zelfde tv, ander huis.
Twee kindjes werden er drie.

Zomaar een traan.
Wat lief!

Opgeruimd - digitale foto's

In december 2004 kochten we onze eerste digitale fototoestel. Daarvoor had ik wel een eigen fototoestel gehad (een analoge zoals we het nu zouden noemen), maar die deed het al een paar jaar niet meer. Die paar jaar herinner ik me vooral in mijn hoofd, en van foto's die familie en vrienden maakten. Vandaar dat we geen foto's van onze huwelijksreis hebben bijvoorbeeld, bij gebrek aan familie en vrienden in de buurt... Geeft niks trouwens, ik weet ook zonder foto's nog precies hoe bijzonder het was samen, hoe we uitwaaiden op het strand en hoe gezellig ons piepkleine huisje was.

Maar toen er een kindje op komst was, moesten we toch maar eens een fototoestel gaan kopen. Het werd een digitale. Superhandig, je hoeft geen rolletjes te kopen en je kan ze gewoon op je computer zetten. Dat lijkt heel lang goed te gaan en ze staan verder nergens ruimte in te nemen. Maar inmiddels denk ik 'tsjonge, wat hebben we een boel foto's verzameld en wat staan ze in enorm veel mapjes'.

De foto's staan in mapjes per datum dat we ze op de computer hebben gezet. Van elk mapje kijk ik of er nog foto's zijn die weg kunnen vanwege onscherp, niet echt mooi, ronduit mislukt of wel leuk maar ook nog drie of zeven bijna dezelfde net een beetje leukere. Dan knip en plak ik ze in een mapje per jaar. En tot slot verwijder ik het lege mapje waar de foto's vandaan kwamen.

Eh... dat klinkt best simpel, maar heel snel gaat het dus niet. Want o, wat leuk al die foto's. Oudste zoon werd geboren in maart 2005 en als je dan ziet hoe hij veranderde van pasgeboren tot bijna een jaar... die kleine voetjes, hoe hij lachte, duimde en rondkroop. Hoe hij nooit onder de deken bleef liggen, hoe hij altijd en overal op zijn buik draaide. Ik ben klaar met 2005, nog maar een jaar of tien foto's uitzoeken te gaan...

 

Zomer

Bramenjam

Lange tijd heb ik bij jam maken toch een beetje het beeld gehad van mevrouw Helderder uit Pluk van de Petteflet die in haar smetteloos witte keuken in een enorme pan stond te roeren en vierenvijftig potten bramenjam maakte. Naar mijn idee had je voor jam maken veel tijd, een hele grote pan, veel jampotjes en vooral heel veel fruit nodig.

Een hele openbaring vond ik het dat je ook best een klein beetje jam kan maken. En dan het liefst met fruit dat niet helemaal goed meer is. Fruit dat te zacht is geworden om nog lekker los op te eten, of een beetje raar melig smaakt, of overrijp fruit waar je al wat plekjes af moet snijden, daar kan je juist heerlijk zoete jam van maken. Ook als je fruit hebt opengesneden dat nog te hard of te zuur blijkt te zijn, kan je een poging wagen om er jam van te maken (wel iets langer laten koken om het zacht te laten worden). Als je jam maakt van fruit dat je anders had weggegooid sla je twee vliegen in één klap: minder voedselverspilling en ook nog eens bijna gratis jam.

Het goede nieuws is dat een klein beetje jam maken helemaal niet veel werk is. Je hebt alleen fruit nodig, geleisuiker en een schoon jampotje.
Je weegt het kleingesneden fruit en de suiker. Als je gewone geleisuiker gebruikt neem je evenveel fruit als suiker. Heel veel suiker vind ik dat, ik gebruik liever geleisuiker voor halfzoete jam (geleisuiker speciaal). Een pakje van 500 gram suiker is genoeg voor 1250 gram fruit. Als je het gewicht van het fruit door 2,5 deelt weet je hoeveel suiker je nodig hebt.

Je doet het fruit en de suiker bij elkaar in een pannetje en roert op laag vuur met een houten lepel. Met de lepel plet je het fruit ondertussen een beetje als dat nodig is. Als het even gekookt heeft is je jam alweer klaar.

Als je de jam langer wilt bewaren moet je de potjes eerst koken in een pan met water. Je giet de hete jam erin, doet de deksels goed dicht en zet ze even op z'n kop.

Na de bramentaart van eergisteren hadden we nog steeds een boel rijpe bramen over. We plukten ze er allemaal af, we aten er lekker van en de minst mooie die al een beetje te rijp waren en die plekjes hadden bleven over. Met ongeveer 300 gram bramen maakten we precies een potje bramenjam. In dit geval bespaarde ik me de moeite van het uitkoken van het potje. Die gaat namelijk meteen de koelkast in om opgegeten te worden, voordat hij de voorraadkast te zien heeft gekregen...

Mocht je nou maar zo weinig fruit hebben dat het niet de moeite is om het in een potje te stoppen dan is dat een mooie aanleiding om een lekker toetje te maken. Je kookt de jam en verdeelt dat over toetjesschaaltjes samen met kwark, yoghurt of ijs. Eet smakelijk!

Knop

Begin mei zag ik de eerste knoppen in de braamstruik in de tuin. Er zaten er best veel aan de lange takken die ik vergeten was te snoeien.

Zo leuk om de eerste kleur te zien die tevoorschijn komt uit een opengaande knop.

De verkreukelde blaadjes die langzaam openvouwen.

Het onopvallende bloemetje dat maar even bloeit.

De blaadjes die er alweer afvallen.
 

De bloemen die zijn uitgebloeid en omgetoverd in groene bramen...
 

... van groene bramen in rode in paarse...

... en van paarse in zwarte bramen.

 

 

De vogels eten er af en toe een paar, maar de meeste hebben we zelf opgegeten. Vandaag waren er zoveel bramen tegelijk rijp dat we ze niet op kregen. Genoeg voor een heerlijke fris-zoete bramentaart (naar een recept voor frambozentaart van Karin Luiten). Jummie!