Van eikeltje tot eik

Deze dagen kan je het beste met een grote boog om de eikenbomen heen lopen. En zelfs dan schijn je niet veilig te zijn voor de eikenprocessierupsen. Hun brandhaartjes worden ook door de wind naar je toe geblazen. Als komende maand de rupsen in vlinders veranderen blijven de haartjes hangen en kunnen nog jaren (!) jeuk opleveren. Oef.

Nog voordat de rupsen het nieuws haalden bleef ik wel stilstaan onder de eiken in het bos en bewonderde de vele kleine boompjes die waren ontkiemd uit de eikels van afgelopen herfst. Soms ontkiemen ze terwijl ze niet onder de grond terecht gekomen zijn en dan kan je prachtig zien hoe een eikeltje een eik begint te worden.

Het buitenste schilletje barst open. Daaronder is de binnenkant vaak fel rood gekleurd. Die splijt doormidden en daar groeit dan een stengel uit, en een wortel die de grond in groeit. Bovenaan de stengel groeien de eerste blaadjes.

Hier staan een heleboel kleine eikjes bij elkaar, midden op het pad:

Van beukennootje tot beuk

Dat zoiets kleins als een beukennootje uit kan groeien tot een grote boom - ik weet wel zo'n beetje hoe het werkt, met wortels, fotosynthese en jaarringen enzo. Maar toch, ik blijf me erover verbazen hoe wonderbaarlijk het eigenlijk is. Dat een bospaadje vol grote beuken alles bij elkaar begonnen is als handjevol beukennootjes.

In het bos zie je in het voorjaar in de buurt van de beuken overal ontkiemde beukennootjes - baby beukjes eigenlijk zeg maar.

 

 Eerst zitten er alleen twee kiemblaadjes aan.

Daarna groeien de eerste twee gewone blaadjes.

Veel kans om als boom te eindigen hebben ze niet - zoals degenen die midden op het pad groeien, of deze, tussen de tenen van hun beukenmama 😉.

Tussen winter en lente

Op dit bospaadje met het mooie lentegroen maakte ik een foto omdat ik dacht dat ik daar nog niet eens zo lang geleden een foto maakte toen alles prachtig wit was.
Thuis keek ik en inderdaad, nog geen drie maanden geleden, op hetzelfde plekje, zag het er toen zo uit. Wat een verschil!

Mooie herfst - paddenstoelen

Toen het vanochtend vroor en ik bij de basisschool een stuk of zes kinderen onderuit zag gaan (elk jaar hetzelfde - glibberig straatje en strooibeleid dat ophoudt waar de grote wegen eindigen) dacht ik dat ik snel moest zijn als ik nog iets over de herfst wilde schrijven. Dus bij deze een paar paddenstoelen die ik de afgelopen herfst zag.

Kleine glibberige paddenstoelen:

Hele stapels bij elkaar:

Nooit eerder gezien deze feloranje exemplaren, ze heten grote oranje bekerzwam:

En kleverige koraalzwammetjes:

Mooie herfst - hei

Het was mooi weer om uit te waaien vanmiddag op de hei. Uit de grijze lucht vielen maar een paar spatjes regen. Als de hei niet bloeit is er niet veel kleur te bekennen, maar toch heeft dat zo zijn eigen charme. Al die lege ruimte, met af en toe een boom die bij het groeien zijn eigen gang kon gaan.

Twee weken geleden was ik ook op de hei, maar dan met een stralend blauwe lucht. Wat een verschil!

Op een klein heideveldje middenin het bos zag ik nog een paar laatste bloeiende heidebloemetjes.

Mooie herfst - vliegenzwammen

Hoe ze ook opvallen in het rood met witte stippen, vaak is het nog best goed zoeken in het bos als je graag een vliegenzwam wil tegenkomen. Nu het volop herfst is zullen er vast ook paddenstoelen zijn die verstopt blijven onder een dikke laag bladeren.

Deze leuke zag ik vandaag. Zo te zien nam hij tijdens het groeien het mos en de dennennaalden van de grond gewoon mee omhoog.

Nog meer mooierds die ik de afgelopen tijd zag:

Mooie herfst - haast

De boom achter ons huis heeft haast. Elk jaar bij het eerste vleugje herfst lijkt hij de strijd aan te gaan om zo snel mogelijk al zijn blaadjes kwijt te zijn.

Deze leuke tak was eind september al een aardig eind op weg. In een week tijd waaide hij helemaal kaal. Opgelucht leek de boom adem te halen - 'zo, dat is ook weer gelukt'.