Feestje

Het was denk ik in november dat ik een Minion vingerpoppetje had gehaakt en bedacht hoe leuk het zou zijn om er een stuk of twintig te maken voor jongste zoon zijn vierde verjaardag om op te trakteren. Het is niet de meest snelle traktatie die je kan bedenken om zelf te maken. Maar omdat ik het in november bedacht en hij in juni pas jarig is had ik ruim de tijd om er af en toe een te haken en in elkaar te priegelen.

 

Volgende week is hij echt jarig. Vandaag nam hij afscheid van de peuterspeelzaal en was het zover, hij mocht trakteren. Vanochtend hoefde er alleen nog even in elk vingerpoppetje een soepstengel. Wat een feestje!

Hier vond ik het patroon.

Samen met jou

Toen ik je zeventien jaar geleden leerde kennen
was ik zeventien.

Dus nu ken ik je net zo lang niet als wel.
En vanaf nu ken ik je langer wel dan niet.

Zeventien jaar samen met jou
en dat ik van je hou.

Leuke lezende dochter (haiku)

Leuke lezende
dochter. Net als ik vroeger -

de tijd vergeten.

Lente

Als de bomen achter ons huis bloeien krijgen ze honderden waaierachtige trosjes met bovenop elk waaiertje een klein nieuw blaadje dat erbovenuit steekt. Op een dag als vandaag met de zon die erop schijnt tegen een blauwe lucht met witte wolken vind ik ze in één woord prachtig.

 

  

Los leren fietsen

Los leren fietsen, ik had er een beetje een beeld bij van zomer - vrije dag - veel heen en weer rennen en je hart vasthouden of alles goed gaat.

Deze week was het zover, en het leek niet echt op het plaatje in mijn hoofd. In het eventjes op de buiige woensdagmiddag van de speeltuin richting huis (we gingen naar huis omdat het begon te regenen en het tijd was om te koken) hield ik jongste zoon zijn stuur vast en hij zette zijn voeten op de trappers van zijn fiets, begon te trappen en vond dat ineens zo grappig dat we daar nog even mee doorgingen. Ik hield zijn zadel vast, hij bleef trappen, ik zei dat hij zelf moest sturen en hield hem bij zijn rug vast (dat voelde een stuk beter voor mijn rug). Hij zei 'ik kan het zelf' en hij stapte op, trapte rustig een paar keer heen en weer en zette zijn voet weer neer. Dit bleef hij herhalen, nog een stuk of honderd keer. Opstappen, even heen en weer trappen en dan weer zelf stoppen. Zonder te vallen. Heel blij. "Ik kan fietsen, met mijn benen en de trappers". Na die honderd keer vroeg ik of hij niet moe was. "Nee ik ben niet moe, ik ben blij met fietsen".

Zomaar onverwachts in een regenachtig uurtje leren losfietsen. Geen uren meerennen, geen valpartijen en geen zonnige middag. En ik had nog steeds niet gekookt. Bij nader inzien deden we lekker pizza in de oven en wat was ik trots op mijn leuke zoon!

Ik vond ook nog deze foto van de zonnige middag dat dochter drie jaar geleden in hetzelfde paadje los leerde fietsen.

En deze van nog een paar jaar eerder, van oudste zoon op dezelfde fiets maar dan met de zijwielen er nog aan, net nieuw voor zijn derde verjaardag gekregen.

"Ik wil niet naar het bos"

Wonen op de Veluwe, wat een rijkdom - bos en hei en mooie wandelplekjes en dat allemaal op fietsafstand van je huis.

Alleen wel jammer dat als je op zondagmiddag voorstelt om naar het bos te gaan niemand van de minderjarigen daar zin in heeft. Zelfs de jongste van drie weet al dat je op een bos-voorstel moet antwoorden "nee ik wil niet naar het bos".

Het gekke is dat als je dan uiteindelijk wel in het bos terechtkomt (met een beetje pech na een tamelijk ongezellig vertrek) ze het altijd best wel naar hun zin lijken te hebben. Wat is dat toch?

Vanmiddag was het na het nodige protest ook fijn om een uurtje in het bos te zijn. Prachtig met de zon op de toppen van de bomen, en met leuke bevroren plassen waar je steentjes in kon gooien.

Alleen die koude vingers en tenen... dat was dan wel weer een goede reden om thuis warme chocomel te drinken. Op de volgende boswandeling.

Nieuwjaar (haiku)

frambozenstruik in

januari - laatste bloem

blijft dapper bloeien