Ik haalde de puntjes van de sperziebonen, 4-jarige zoon deed ze in de pan. Hij telde ze allemaal. Ging hij voorheen als hij bij 19 was ongestoord weer verder bij 11 en dan na 19 weer bij 11, nu kwam hij heel ver.
"1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,
10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19,
30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39,
100, 1en100, 2en100, 3en100, 4en100, 5en100, 6en100, 7en100, 8en100, 9en100,
1000, 1en1000, 2en1000, 3en1000, 4en1000, 5en1000, 6en1000, 7en1000, 8en1000, 9en1000,
eh... weet ik niet."
Niet alleen had ik hem niet eerder zo ver horen tellen, ook wist hij van 50 sperziebonen er bijna 10.000 te maken. Super knap!
Met twee kleuterjongetjes liep ik in en om de speeltuin achter ons huis, op zoek naar paddenstoelen. We vonden er een heleboel, vrolijke rode en grote bruine die midden op het gras groeiden en al omver waren gelopen. Het viel nog niet mee dat ze er niet aan mochten zitten, ook niet als ze al los lagen en nee, helaas mag je ze ook niet in je fietstas stoppen... Het leuke aan paddenstoelen vind ik dat ze zomaar onverwachts op kunnen duiken. En met een beetje geluk (en lekker vochtig weer) hoef je er niet eens voor naar het bos.
We waren op het grote grasveld dichtbij ons huis. Soms is het wel zo gezellig om met z'n vijven naar buiten te gaan, en dit is voor alle leeftijden een geschikte plek omdat daar a) een speeltuin is, b) een tafeltennistafel en c) ook nog eens een groot grasveld dus. Het had al wat geregend en het was niet warm. Maar wat was het onverwachts prachtig met de mooie herfstbomen tegen een strak blauwe lucht (die een uur later alweer grijs kleurde).
Vanochtend regende het toen de kinderen naar school moesten. We deden regenbroeken aan, maar eenmaal op de fiets was het toch droog geworden. Toen ik weer thuis kwam scheen er net een zonnestraal op de boom achter ons huis waar een laatste blaadje dapper standhield.
Een uur later was de lucht helemaal blauw.
En nog een uur later was ook het laatste blaadje van de boom gewaaid.
Toen de school uit was ging het weer regenen. We schuilden we op het plein voor de bui en kwamen helemaal droog weer thuis. Waar de zon inmiddels weer scheen.
De zon en de blauwe lucht lokten ons vanmiddag naar buiten. Naar het bos om precies te zijn. Alle kinderen die mogelijkerwijs zouden kunnen protesteren tegen een bosbezoek zouden nog ruim een uur op school zijn. Alle dingen die nog moesten gebeuren konden wel even vooruitgeschoven worden. Binnen tien minuten fietsten we naar het dichtstbijzijnde bos.
Waar we een uurtje wandelden, mijn leuke man en ik. Genoten van de herfst geuren en kleuren. Wat is het daar mooi!
Toen jongste zoon in juni getrakteerd had op gehaakte Minions vingerpoppetjes, gingen we alvast iets leuks zoeken voor dochter haar achtste verjaardag in oktober.
We vonden dit leuke patroon van een uilentasje. In de zomervakantie begon ik op de camping in het zonnetje tasjes te haken. Bijkomend voordeel van deze vooruitziende blik was dat ik voor het eerst een maand vantevoren al klaar was met een traktatie.
Deze week werd onze leuke dochter acht jaar, deden we in elk tasje een mini Kitkat en mocht ze op school trakteren.
Met terugwerkende kracht vind ik het soms een beetje jammer dat ik nog niet haakte toen mijn baby's geboren werden. Nu kan ik moeilijk nog babydekens en mutsjes voor ze gaan haken. Maar traktaties - kijk, daar worden we ook heel blij van.
Het lijkt erop dat het warme zomerweer nu toch echt is afgelopen. De natte en koele dagen alweer bijna vergeten, duurde de zomer eindeloos lang voor mijn gevoel. En oh, wat een leuke foto's krijg je van die zomerdagen en blote voeten. Zoals deze, aan een strandje in Ochten aan de Waal.
En deze, op de camping in Hoenderloo.
