Leuke lezende
dochter. Net als ik vroeger -
dochter. Net als ik vroeger -
de tijd vergeten.
dinsdag 3 mei 2016
dinsdag 12 april 2016
Lente
vrijdag 4 maart 2016
Los leren fietsen
Los leren fietsen, ik had er een beetje een beeld bij van zomer - vrije dag - veel heen en weer rennen en je hart vasthouden of alles goed gaat.
Deze week was het zover, en het leek niet echt op het plaatje in mijn hoofd. In het eventjes op de buiige woensdagmiddag van de speeltuin richting huis (we gingen naar huis omdat het begon te regenen en het tijd was om te koken) hield ik jongste zoon zijn stuur vast en hij zette zijn voeten op de trappers van zijn fiets, begon te trappen en vond dat ineens zo grappig dat we daar nog even mee doorgingen. Ik hield zijn zadel vast, hij bleef trappen, ik zei dat hij zelf moest sturen en hield hem bij zijn rug vast (dat voelde een stuk beter voor mijn rug). Hij zei 'ik kan het zelf' en hij stapte op, trapte rustig een paar keer heen en weer en zette zijn voet weer neer. Dit bleef hij herhalen, nog een stuk of honderd keer. Opstappen, even heen en weer trappen en dan weer zelf stoppen. Zonder te vallen. Heel blij. "Ik kan fietsen, met mijn benen en de trappers". Na die honderd keer vroeg ik of hij niet moe was. "Nee ik ben niet moe, ik ben blij met fietsen".
Zomaar onverwachts in een regenachtig uurtje leren losfietsen. Geen uren meerennen, geen valpartijen en geen zonnige middag. En ik had nog steeds niet gekookt. Bij nader inzien deden we lekker pizza in de oven en wat was ik trots op mijn leuke zoon!
Ik vond ook nog deze foto van de zonnige middag dat dochter drie jaar geleden in hetzelfde paadje los leerde fietsen.
En deze van nog een paar jaar eerder, van oudste zoon op dezelfde fiets maar dan met de zijwielen er nog aan, net nieuw voor zijn derde verjaardag gekregen.
Deze week was het zover, en het leek niet echt op het plaatje in mijn hoofd. In het eventjes op de buiige woensdagmiddag van de speeltuin richting huis (we gingen naar huis omdat het begon te regenen en het tijd was om te koken) hield ik jongste zoon zijn stuur vast en hij zette zijn voeten op de trappers van zijn fiets, begon te trappen en vond dat ineens zo grappig dat we daar nog even mee doorgingen. Ik hield zijn zadel vast, hij bleef trappen, ik zei dat hij zelf moest sturen en hield hem bij zijn rug vast (dat voelde een stuk beter voor mijn rug). Hij zei 'ik kan het zelf' en hij stapte op, trapte rustig een paar keer heen en weer en zette zijn voet weer neer. Dit bleef hij herhalen, nog een stuk of honderd keer. Opstappen, even heen en weer trappen en dan weer zelf stoppen. Zonder te vallen. Heel blij. "Ik kan fietsen, met mijn benen en de trappers". Na die honderd keer vroeg ik of hij niet moe was. "Nee ik ben niet moe, ik ben blij met fietsen".
Zomaar onverwachts in een regenachtig uurtje leren losfietsen. Geen uren meerennen, geen valpartijen en geen zonnige middag. En ik had nog steeds niet gekookt. Bij nader inzien deden we lekker pizza in de oven en wat was ik trots op mijn leuke zoon!
Ik vond ook nog deze foto van de zonnige middag dat dochter drie jaar geleden in hetzelfde paadje los leerde fietsen.
En deze van nog een paar jaar eerder, van oudste zoon op dezelfde fiets maar dan met de zijwielen er nog aan, net nieuw voor zijn derde verjaardag gekregen.
zondag 17 januari 2016
"Ik wil niet naar het bos"
Wonen op de Veluwe, wat een rijkdom - bos en hei en mooie wandelplekjes en dat allemaal op fietsafstand van je huis.
Alleen wel jammer dat als je op zondagmiddag voorstelt om naar het bos te gaan niemand van de minderjarigen daar zin in heeft. Zelfs de jongste van drie weet al dat je op een bos-voorstel moet antwoorden "nee ik wil niet naar het bos".
Het gekke is dat als je dan uiteindelijk wel in het bos terechtkomt (met een beetje pech na een tamelijk ongezellig vertrek) ze het altijd best wel naar hun zin lijken te hebben. Wat is dat toch?
Vanmiddag was het na het nodige protest ook fijn om een uurtje in het bos te zijn. Prachtig met de zon op de toppen van de bomen, en met leuke bevroren plassen waar je steentjes in kon gooien.
Alleen die koude vingers en tenen... dat was dan wel weer een goede reden om thuis warme chocomel te drinken. Op de volgende boswandeling.
Alleen wel jammer dat als je op zondagmiddag voorstelt om naar het bos te gaan niemand van de minderjarigen daar zin in heeft. Zelfs de jongste van drie weet al dat je op een bos-voorstel moet antwoorden "nee ik wil niet naar het bos".
Het gekke is dat als je dan uiteindelijk wel in het bos terechtkomt (met een beetje pech na een tamelijk ongezellig vertrek) ze het altijd best wel naar hun zin lijken te hebben. Wat is dat toch?
Vanmiddag was het na het nodige protest ook fijn om een uurtje in het bos te zijn. Prachtig met de zon op de toppen van de bomen, en met leuke bevroren plassen waar je steentjes in kon gooien.
Alleen die koude vingers en tenen... dat was dan wel weer een goede reden om thuis warme chocomel te drinken. Op de volgende boswandeling.
maandag 4 januari 2016
woensdag 23 december 2015
Paddenstoelen (2)
Het is weer eens wat anders, vliegeren en picknicken op de hei in de kerstvakantie. Wat is het weer nog zacht. Ook op de hei waren er een heleboel kleine paddenstoelen.
Na een uurtje in de stevige wind kregen we het toch nog best koud en fietsten we ons weer warm op de terugweg.
Na een uurtje in de stevige wind kregen we het toch nog best koud en fietsten we ons weer warm op de terugweg.
zondag 20 december 2015
Paddenstoelen
Kijk nou hoe mooi!
Abonneren op:
Posts (Atom)